วันที่ไม่มีเธอ

นับจากวันศุกร์ที่ผ่านมา วันนี้ก็เป็นวันที่ 5 แล้ว ผมไม่ได้คุยกับเธออีกเลยหลังจากวันนั้น แต่การที่ไม่ได้เจอ ไม่ได้คุยกับเธอเลยในเวลาที่ผ่านมา จะว่านานก็นาน จะว่าไม่นานก็ไม่นาน เพราะอะไรเหรอครับ? ผมอยู่กับเธอที่อยู่ในใจของผมมาตลอด เธอในตอนที่เป็นนางฟ้าของผม เพ้อฝันจริงๆเลยนะนี่ "-_-


เมื่อคืนก่อน ผมมีโอกาสได้คุยกับพี่อีกคนที่สนิทกัน ตามประสาคนที่ชอบเล่าเรื่องของตัวเองครับ ก็เลยเล่าเรื่องของเธอให้พี่เขาฟัง เหตุที่นำมาเล่าเพราะว่าพี่เขามีความคิดเห็นที่ต่างจากคนอื่น พี่เขามองในมุมที่ว่ายังไม่ควรที่จะถอยออกมา เนื่องจากดูแล้วชัยชนะไม่น่าจะเกินเอื้อม หากมีความพยายาม ผมเข้าใจความรู้สึกของพี่เขาว่าเขาคิดยังไง ตัวผมเอง ใจนึงก็ไม่อยากที่จะถอย แต่น้ำที่หล่อเลี้ยงใจของผมในตอนนี้ มันแทบจะเหือดแห้งไปหมดแล้ว แม้ว่าเธอ ซึ่งเป็นผู้ที่ตัดท่อน้ำเลี้ยงนี้จะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม คนเรา หากกำลังใจไม่มี มันก็เหมือนกับการที่ "ตายไปแล้ว" นั่นแหล่ะครับ



การที่เราไม่รู้อะไรเลยในบางเรื่อง มันอาจจะดีกว่าฉันใด การไม่เปิดดูว่าเธอออนไลน์อยู่หรือเปล่าก็เป็นการดีกว่าฉันนั้น เมื่อวานเธอไม่ได้แชทมาหาผมเลยตั้งแต่เช้าจนเย็น ช่วงเย็นก่อนผมออกจากที่ทำงาน ผมก็ไม่ได้ทักเธอไป เพราะถ้าเกิดว่าเธอมาทำงาน แต่เธอไม่ได้คุยกับผมเลย มันคงทำให้ผมรู้สึกแย่ลงไปอีก


ไม่รู้เธอจะรู้สึกอะไรบ้างไหมกับสิ่งที่เกิดขึ้น ใจผมได้แต่ภาวนาให้เธอไม่รู้สึกอะไร เพื่อให้น้ำเลี้ยงที่ใกล้จะเหือดแห้ง มันแห้งเหือดไป เพราะนั่นหมายถึงผมจะสามารถเดินออกไปจากเธอได้แบบที่ไม่ต้องหันกลับมามองเธออีก




สำหรับมนุษย์แล้ว นางฟ้าคงเป็นสิ่งที่ไม่อาจเอื้อม