ใจของฉันกับวันของเธอ

วันนี้ ถือว่าเป็นวันสำคัญวันนึงของประเทศเรา เนื่องจากว่าเป็นวันที่ประกาศตัดสินยุบพรรคการเมืองใหญ่ๆ ของประเทศ

และในวันนี้ ก็ถือว่าเป็นวันสำคัญของผมด้วยเช่นกัน เนื่องจาก ...

หลังจากที่เตรียมทำใจอยู่เป็นนานสองนาน เรื่องของเธอ วันนี้ผมก็พร้อมที่จะเปิดโปรแกรมแชทของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง

ยอมรับครับ ว่าใจผม หวังลึกๆ ในใจ ที่จะให้เธอแชทมาหาผม อยากให้เธอถามมาบ้างสักนิดว่าเป็นยังไง ทำไมหายไปหลายวัน

เวลาไหลไปอย่างเชื่องช้า จนตอน 10 โมงตรง หน้าจอของผมก็กระพริบว่ามีข้อความจากเธอเข้ามา

วินาทีนั้น ใจหนึ่งอยากจะเปิดอ่าน แต่อีกใจก็คิดว่าไม่เปิดจะดีกว่า บางคนอาจจะงง แต่จริงๆแล้ว ผมชอบหนีปัญหาแบบนี้แหล่ะ หลายๆคนเตือนผมแล้วว่ายังไงมันเป็นสิ่งที่เราต้องเผชิญ หลบเลี่ยงไปก็หนีไม่พ้น ดังนั้นเมื่อมันเข้ามา ก็ไม่ควรที่จะหลบ จึงตัดสินใจเปิดอ่านครับ

"Zzz.. Sleepy?"

เธอส่งมาแบบนี้ ผมเองก็อ่าน แต่ไม่ได้ตอบอะไรเธอกลับไป เลยปิดหน้าต่างแชทไป และเข้าประชุม


ตอนเที่ยง หัวหน้าชวนออกไปกินข้าวเร็วกว่าปกตินิดหน่อย ซึ่งเป็นเวลาประมาณกับที่ปกติ เธอจะออกไปข้างนอก ซึ่งผมก็คิดครับ ว่าอาจจะเจอกับเธอโดยบังเอิญในลิฟต์ แต่โลกมันคงไม่กลมแบบนั้นหรอกมั้ง

แล้วก็เจอจริงๆครับ ตอนที่ประตูลิฟต์เปิดออก ผมเห็นเธอยืนอยู่ข้างในนั้นคนเดียว (ไม่มีเพื่อนเธอลงมาด้วย ปกติเธอจะลงไปกับเพื่อนๆ ที่แผนก) วันนี้เธอใส่ชุดสีขาวชุดที่ทำให้ผมขนานนามเธอว่าเป็น "นางฟ้า" แว่บแรกที่เห็นนั้น ใจที่เริ่มชาด้าน กลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด

ไม่ว่าผมจะรู้สึกยังไงกับเธอในตอนนี้ แต่วินาทีนั้น สิ่งที่ขาดหายไป กลับเหมือนได้รับการเติมเต็ม อยากเข้าไปหาเธอ อยากคุย อยากได้ยินเสียงเธอ อยากรู้ความเป็นไปของเธอ

แต่ผมก็ตัดสินใจที่จะถอยตัวเองออกมา และลงลิฟต์ตัวอื่นแทน ผมจำเป็นต้องทำ เพราะผมตัดสินใจแล้วว่าจะถอยห่างออกมาจากเธอ แม้ว่าใจจะอยากเจอเธอขนาดไหนก็ตาม

ผมลงลิฟต์ตัวต่อมาพร้อมกับน้องในทีมอีกคนหนึ่ง พอลงมาถึงข้างล่าง ก็เห็นเธอยืนคุยโทรศัพท์อยู่ ดีว่าน้องผมเดินอยู่ด้านข้างในลักษณะที่บังตัวเธอไว้ ผมเลยเดินออกมาโดยไม่ได้สนใจว่าเธอจะมองเห็นผมหรือไม่


ความทรมานใจมันเป็นเช่นนี้เอง การที่เรารู้สึกดีกับคนๆนึงมาก แต่ต้องตัดใจ ทั้งๆที่เรานึกถึงคนๆนั้นอยู่เกือบทุกขณะจิต

"ถามไถ่ทั่วหล้า
ว่ารักนั้นเป็นฉันท์ใด
จึงมอบให้แก่กันด้วยชีวิต
วิหคบินคู่เคียง
จากดินอุดรสู่ฟ้าทักษิน"

ลีหมกโช้ว