ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะพอได้แล้วหรือยัง?

อาทิตย์ที่ผ่านมา ตัวผมเองไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกับเธอเืื้ท่าไหร่ เนื่องจากเธอไม่ค่อยว่างงาน คุยกับเธอทางโปรแกรมแชท เธอก็ไม่ค่อยตอบมานัก

เช้านี้ เธอคุยกับผมมาก่อน เพื่อมาขอยืมเสื้อกันหนาว เพราะวันนี้มีประุชุม ในห้องประชุมน่าจะเย็น ผมเลยเดินเอาขึ้นไปให้เธอ เพราะว่าดูท่าทางเธอน่าจะยุ่ง (ไอ้ผมก็ุยุ่งนา เพียงแต่วันนี้กะว่าจะกลับค่ำๆ ดึกๆ เลยคิดว่าแวะขึ้นไปให้เธอก่อนได้น่ะ) แล้วก็ติด "ชาเขียวโมชิ รสไลฟ์ลี่ฟรุ๊ตตี้" ไปให้เธอลองด้วยอีกขวดนึง (จริงๆ มันไม่มีอะไรที่บอกว่าเป็นชาเขียวเลย หากคุณได้ลองชิม เพียงแต่มันเอาชื่อของ "ชาเขียว" มาปะหน้า เพื่อให้คนซื้อตามกระแสนั่นเอง)

ผมเดินขึ้นไปหาเธอที่โต๊ะทำงาน
"อ่ะ เอามาให้แล้วจ้า" ผมบอกเธอ
"ขอบคุณค่ะ" เธอเอาไปคลุมตัวเธอไว้
ผมมองดู วันนี้เธอใส่เสื้อยืดมาสองตัว ตัวในเป็นแบบผูกคอสีฟ้า ตัวนอกเป็นสีขาว
"วันนี้แต่งตัวน่ารักดีนะ" ผมบอกเธอ เพราะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ที่นี่ ถ้าเป็นวันศุกร์ ทุกคนจะสามารถใส่ชุดสบายๆ มาทำงานได้ (แต่ก็ต้องเป็นชุดสุภาพนะ ไม่ใช่ขาสั้นเสื้อกล้าม)
"มันดูไม่ค่อยสุภาพน่ะ" เธอบอกผม
"แล้วประชุมกี่โมงเหรอ" ผมถามเธอ เพื่อจะได้ไม่แชทไปหาเธอในเวลานั้น
"บ่ายน่ะ งั้นไปก่อนนะ" เธอตัดบท (จริงๆ "ไปก่อนนะนี่ ผมน่าจะเป็นคนพูดนะ")
"อา งั้นไว้ค่อยคุยกัน" ผมไม่รู้จะยังไงต่อ ก็เลยออกมาจากที่นั่น ลงมาทำงานต่อ

ช่วงเช้าทั้งช่วง ผมก็ไม่ได้คุยกับเธออีก จนกระทั่งใกล้ๆเที่ยง ชวนเธอคุยนิดหน่อย เพื่อเล่าสภาพอากาศภายนอกให้เธอฟังว่ามันร้อนมากๆๆๆๆ (เดินไปโอนตังค์มา ร้อนมากๆ "-_-) เธอก็ตอบมานิดหน่อย ก่อนที่จะเงียบไป

ตอนที่ลงลิฟต์เพื่อไปหม่ำมื้อหลางวัน ผมเจอเธอในลิฟต์ เลยถามเธอว่าไปกินที่ไหนเหรอ เธอก็บอกว่าไม่รู้เหมือนกัน และถามกลับผมมา ผมก็บอกว่าจะไปกินบะหมี่ที่เซ็นทรัล เพื่อนเธอในลิฟต์เลยเปรยๆว่าไปเซ็นทรัลก็ดีเหมือนกัน พอลิฟต์ลงถึงชั้นล่าง ผมก็เลยขอตัวเดินออกมาก่อน เพราะว่าต้องรีบไปจองโต๊ะที่ร้านบะหมี่ก่อน

บ่ายสองแก่ๆ ทีมของผมมีประชุม เลิกตอนสี่โมงนิดๆ กลับมาก็เห็นเธอแชทมาหาผม (เดาว่าคงจะมาถามอะไรบางอย่าง) ผมเลยตอบเธอไปว่าเพิ่งกลับมาจากประชุม และปิดหน้าต่างแชทไป

ประมาณ 5 โมง เธอแชทกลับมาหาผมอีกครั้ง ถามว่ามีอะไรกินไหม พอดีว่าเมื่อวันก่อน ผมเอาปลาทาโร่ออกมาแบ่งน้องๆจนหมดแล้ว เลยไม่มี
"วันนี้ตอนเย็นมีไปไหนหรือเปล่า" ผมถามเธอ
"ทำไมเหรอคะ"
"ถ้าไม่มี เดี๋ยวก็ออกเร็วหน่อยแล้วไปหาอะไรกินไหมล่ะ"
"เพราะถ้าเกิดว่าตะเองมีนัด เดี๋ยวก็คงต้องรีบออก เลยถามดูก่อน" ผมพิมพ์ไปสองประโยคติด โดยที่ไม่มีอะไรตอบกลับมาจากเธอ


ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอก็แชทมาหาผมอีกรอบ
"กลับแล้วดีกว่าค่ะ"
"งั้นเดี๋ยวกลับด้วยละกันจ้า" ผมคิดว่าจะชวนเธอไปกินอะไรหน่อยนึง เลยบอกเธอไปแบบนั้น
"เดี๋ยวเอาเสื้อลงไปคืนค่ะ"


ขยายความนิดครับว่า ปกติ ผมไปแวะกินข้้าวกับเธอ จะเป็นพวกร้านข้างทาง ระหว่างทางกลับบ้าน พวกแถวๆ อนุสาวรีย์ หรือสีลมนี่แหล่ะ ผมไม่เคยที่จะชวนเธอไปกินพวกร้านอาหารในห้่างหรอกครับ เพราะรู้ว่าร้านพวกนี้ ใช้เวลาในการกินพอประมาณ มันจะทำให้เธอกลับดึก ผมเกรงใจเธอและไม่อยากกวนเวลาเธอนัก เพราะบ้านเธออยู่ไกล และส่วนมาก เธอจะปฏิเสธด้วย ประมาณว่าไม่อยากกิน หรืออะไรแนวๆนั้น


เรื่องมันก็มาขมวดอยู่ตรงนี้แหล่ะครับ หลังจากเธอบอกว่าจะเอาเสื้อลงมาคืน ผมก็เก็บของเก็บอะไรไปตามเรื่อง และแวะไปล้่างหน้าก่อนด้วย (ปกติเป็นคนหน้ามันมาก ไม่ล้างบ่อยๆ สิวเพียบเลยทีเดียว)

กลับมาถึงที่โต๊ะทำงาน ก็มีเสื้อของผมวางอยู่ ทีแรกผมคิดว่าเธอนั่งรออยู่ในห้องแพนทรี่ เลยปิดเครื่องก่อน แล้วเดินไปที่ห้อง ก็ไม่เจอเธอ หรือเธอจะอยู่ข้างล่าง? ผมเลยรีบออกมาจากห้องทำงาน มากดลิฟต์ ระหว่างรอลิฟต์ ได้ยินเสียงโทรศัพท์ เป็นเธอโทรมานี่เอง ผมเลยโทรกลับ

"ประกาศแจ้งคนหายค่า" เธอทักมา
"ตะเองอยู่ไหนแล้วล่ะ"
"เดินถึงเซ็นทรัลแล้วล่ะค่า"
"อ้าวเหรอ"
"ตะกี๊ตอนเอาเสื้อไปคืนไม่เห็นอ่ะ"
"ไม่เป็นไร แล้วนี่ตกลงไปไหนต่อหรือเปล่า"
"คิดว่าคงจะตรงกลับบ้านเลยค่ะ"
"งั้นไปแวะหาอะไรกินก่อนไหม"
"คงไม่ดีกว่าค่ะ"
"แวะแถวอนุสาวรีย์ก็ได้ จะได้กลับไม่ลำบาก"
"เบื่อแล้วอ่ะค่ะ ไปอยู่ทุกวัน"
"หรืองั้นไปสยามไหม"
"ไม่ดีกว่าค่ะ ไม่อยากกลับดึก"
"เอ่อ ..." พูดไม่ออกครับ ช็อตนี้ผม "-_-
"งั้นเดี๋ยวเท่านี้ก่อนนะคะ"

ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลยครับ เฮ้อ วินาทีนั้นนี่ เจอเรื่องไปหลายเด้งเหลือเกิน

หรือผมอาจจะเห็นแก่ตัวเองก็ได้นะครับ ที่รู้สึกว่าเธอน่าจะรอผมสักนิด เพราะไหนๆ ผมก็บอกเธอแล้วว่าผมจะกลับกับเธอ (ซึ่งจริงๆ ทุกทีผมก็ทำได้แค่เดินไปส่งเธอที่สถานีรถไฟฟ้า เพราะผมกลับรถใต้ดินอ่ะ) ซึ่งถ้าเธอรอผมสักนิด มันใช้เวลาไม่เกิน 5 นาทีหรอก

เรื่องกินข้าวก็เหมือนกัน จริงๆ เห็นเธอบ่นว่าหิว เลยอยากชวนเธอไปกิน ก็เท่านั้นครับ แต่ฟังเธอพูดแล้ว เหมือนกับตัวผมเองไปก่อความรำคาญให้เธอมากกว่า เวลาผมชวนเธอไปไหน ผมมักจะชวนในลักษณะเป็นการต่อยอดออกไปมากกว่าครับ เพราะเคยชวนเธอตรงๆ เธอก็ไม่ปฏิเสธตรงๆ แต่ใช้การเบี่ยงๆไป ทำให้ผมรู้ตัวเองมากกว่าว่าเธอปฏิเสธ จนหลังๆ ผมไม่เคยที่จะชวนเธอไปไหนก่อนเลย

ผมรู้ ว่าเธอพูดและทำออกมาแบบนี้ เธอคงไม่ได้คิดอะไรหรอกครับ แต่สิ่งที่เธอพูดกับผมนี่ เหมือนเป็นการที่เธอเอามีดแทงมาที่ผม แล้วก็คว้านจนปากแผลมันกว้างขึ้นๆ


ท้ายสุด ผมก็คงได้แต่ "ทำใจ" และลดบทบาทตัวเองออกมาเป็น "เพื่อนทั่วๆไป" ของเธอคนนึง คงจะทำให้ผมเจ็บน้อยกว่านี้ แม้ว่าก่อนนี้ ทุกอย่างจะดูดี แต่จริงๆแล้ว มันก็คงเป็นเพียง "สายลมวูบหนึ่ง" ที่พัดมา และพัดไป


ขอให้เธอโชคดี