ใจของฉันกับวันของเธอ 2

เมื่อตอนบ่าย ความระทึกใจของบ้านเมืองเราได้เริ่มขึ้น ศาลรัฐธรรมนูญได้อ่านคำวินิจฉัยการยุบพรรคการเมือง

เรื่องที่ผมได้เจอตอนบ่ายโมงสิบนาที ก็ระทึกไม่แพ้กันครับ เมื่อผมได้รับข้อความนี้จากเธอ

"เบียร์ เกิดอารัยขึ้น.. เป็นอารัยทำมัยไม่คุยกันให้เข้าใจคะ ทำกันแบบนี้ เสียความรู้สึกมากๆ ค่ะ.. ไม่เคยคิดเลยว่าเบียร์จะใจร้ายได้ขนาดนี้ ไม่เข้าใจจริงๆ.."

ผมก็อธิบายไปว่าผมรู้สึกสับสนในหลายๆอย่าง ทำให้ไม่อาจที่จะสู้หน้าเธอได้ เธอก็ตอบผมมาว่า

"นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เบียร์เป็นแบบนี้ แต่เบียร์ก้อไม่เคยบอกสักทีว่าเป็นอารัยกันแน่"

ยังไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไร เธอก็ตอบกลับมาอีกว่า

"ถ้าเบียร์จำได้ เบียร์บอกว่าจะไม่เป็นแบบนี้อีก"

ผมเลยบอกเธอไปว่า ผมอยากจะพูดกับเธอ แต่ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นเรื่องที่สมควรจะพูดหรือไม่ เธอเลยตอบกลับมาว่า

"ช่างมันเถอะ แต่เค้าไม่ใช่ที่รองรับอารมณ์ใครนะ"
"ถ้าเบียร์จาโกรธใครมาแล้วมาลงที่เค้าล่ะก้อ ผิดคนแล้วหล่ะ"
"บาย"

3 ประโยคที่เข้ามานี้ เล่นเอาผมงงปนเสียใจทีเดียวครับ เพราะเธอคิดได้ยังไงหว่า ว่าผมโกรธคนอื่น แล้วมาลงกับเธอ โดยการหลบหน้าเธอ? เธอจะโกรธผม ผมไม่ว่าอะไรหรอก แต่การที่เธอเข้าใจผมผิดแบบนี้ ผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ดี ถ้าจะจากกัน ขอให้จากกันแบบที่ต่างคนต่างคุยกันได้ น่าจะยังดีกว่า ผมเลยอธิบายสาเหตุไปว่าเธอเข้าใจผิด ตัวผมเอง ไม่เคยคิดที่จะเอาอารมณ์(ที่เกิดจากคนอื่น)มาลงกับเธอเลยสักนิด ผมรู้สึกว่าน้อยใจเธอ แต่ผมเองก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะน้อยใจเธอ (เพราะสำหรับเธอ ผมคงเป็นแค่อะไรที่ไม่สำคัญ แต่ตรงนี้ไม่ได้บอกเธอ) เธอจะโมโหผมก็ไม่เป็นไร เพียงแต่อย่าเข้าใจผมผิดก็พอ ช่วงเวลาที่พิมพ์นี้ บอกตรงๆว่าใจสั่น มือสั่น น้ำตาจะไหล ไม่คิดว่าเธอจะจบเรื่องในแบบนี้ (ช่วงนี้ผมก็ไปคุยกับเพื่อนผมที่ชื่อกิต กิตให้คำปลอบใจที่ดีมากๆ ขอบคุณกิตไว้ ณ ที่นี้ด้วย ทำให้ผมรู้สึกดีจริงๆ)

สักพักเธอก็ตอบมาครับ "งงไปหมดแล้วค่ะ" ไม่รู้เธองงอะไรของเธอ "-_- ผมเลยสรุปสั้นๆให้เธอฟังว่า ผมไม่เคยที่จะเอาเธอมาเป็นที่รองรับอารมณ์
"แล้วเป็นอารัยอ่ะคะเนี่ย O_o'" ทุกอย่างมันมาจากตัวเราเองนั่นแหล่ะ ผมบอกเธอ

"กุ้มใจอารัยรึป่าวคะ เค้าช่วยได้ไหม เวลาเค้ากุ้มใจ เบียร์ยังปลอบเค้าเลย แล้วเบียร์เป็นแบบนี้จาให้เค้าปล่อยเบียร์ไว้คนเดึยวได้ยังงัยหล่ะคะ"

"ที่กลุ้มใจ ก็เพราะว่ามันเป็นความเห็นแก่ตัวของเราเองแหล่ะ" ผมบอกเธอไป
"แล้วตอนกลางวันหลบเค้าทำมัยหล่ะคะ เค้าหน้าตาเหมือนยักษ์หรอ" ผมตอบเธอไปว่า ผมไม่อยากให้เธอไม่สบายใจ
"แต่ตอนนี้เค้าก้อไม่สบายใจไปแล้วแหล่ะ"
"ผู้ชายนี่เข้าใจยากชะมัดเลย"
"แล้วนี่สรุปโกรธอารัยเค้าป่าวคะเนี่ย"

มาถึงตอนนี้ ผมเลยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง เรื่องที่ผมคิดเอาว่าเธอน่าจะรอผมบ้าง ไหนๆก็นัดกันแล้ว แต่ลงท้ายเธอก็ไปแบบไม่รอผม ผมเองก็ไม่ค่อยพอใจ หลังจากคิดอีกที ผมก็ไม่เห็นความจำเป็นที่เธอจะต้องมารอผม เพราะว่าจริงๆแล้ว เราสองคนก็ไม่ได้กลับทางเดียวกัน พูดเพียงเท่านี้ เธอก็ตอบกลับมาว่า

"อ้อ ตัวเองงอนเรื่องนี้หรอ" เธอสรุปออกมา หลังจากนั้นเธอก็ข้ามเรื่องไปเรื่องต่อไป

"ถ้าวันนี้เค้าไม่ทักไปนี่เบียร์ก้อไม่คิดจะทักเค้าเลยป่ะคะเนี่ย" ผมก็ตอบไปอย่างไม่ปิดบังเลยว่า ผมอยากทักเธอมากๆ อยากคุยด้วย และรู้สึกว่าเหงาที่ไม่ได้คุยกับเธอ (อันนี้เป็นความรู้สึกที่มีอยู่ในขณะนั้นจริงๆ ผมอยากจะบอกว่า "คิดถึง" ด้วยซ้ำไป แต่คำๆนี้ของผม มันคงเบามากในสายตาของเธอ)
"555.. นึกว่าชอบ" ปริศนาธรรมครับ ประโยคนี้ ผมก็ถามเธอไปว่าหมายถึงอะไร เธอก็บอกมาว่า "ช่างมันเหอะค่ะ" และเปลี่ยนหัวข้อสนทนาใหม่เป็น

"นี่ๆ วันนี้อย่ากลับดึกนะคะ สถานการณ์ค่อนข้างม่ะแน่นอน" ขาผมกลับบ้าน ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว เพราะทางไม่ไกล ใช้เวลาไม่นาน ผมบอกเธอไปว่าถ้าจะห่วงก็ห่วงเธอนี่แหล่ะ เธอก็ตอบมาว่า "เดี๋ยวนี้เริ่มโปรแล้ว มีนั่งหลับด้วย" (ก่อนนี้เธอจะไม่กล้าหลับ เพราะกลัวนั่งรถเลยป้าย) ผมคิดว่าสบโอกาสแล้ว ที่จะถามความรู้สึกของเธอบ้าง เลยยิงไปว่า ไม่ได้คุยกันหลายวัน นึกถึงผมบ้างไหม (ไม่กล้าใช้คำว่าคิดถึงอ่ะ "-_-) เพราะผมอยากรู้ความในใจของเธอบ้างสักหน่อย ไหนๆ ผมเองก็ตั้งใจที่จะหยุดตัวเองแล้ว

"ถามแปลกๆ เฮะ" เธอตอบมาว่าแบบนี้ครับ เดาได้ร้อยแปดครับ ว่ามันหมายถึงอะไร "ถามแปลกๆ ก็คิดถึงสิ" หรือ "ถามอะไรแปลกๆ เพื่อนกันไม่ถามกันหรอก" ผมไม่รู้จะเดายังไง เลยกะว่าจะถามเธอไปตรงๆ แต่เธอก็ขอเวลานอกด้วยการขอตัวไปห้องน้ำ แล้วเธอก็ไม่ได้มาคุยกับผมอีก จนเธอกลับบ้านไป(ตอนไหนก็ไม่รู้ ไม่ได้บอกผม สงสัยว่าคงกลัวผมตามไปมั้ง แต่ก็ดี เพราะยังไงผมก็ไม่ไปส่งเธออีกแล้ว)



ผมเอง จะพยายามถอยตัวเองออกมา เผื่อจะได้ไม่ต้องเจ็บตัวอีก